10 - به كار بردن كلمات به صورت كهنه مانند ورده - برده ص 11 س 18 ، واجستن - بازجستن ص 73 س 13 ، فام - وام ص 80 س 11 ، اوميد - اميد ص 109 س 19 ، پيشينگان - پيشينيان ص 120 س 3 ، هنباز - انباز ص 148 س 12 ، نبشتن - نوشتن ص 235 س 13 ، هژده - هجده ص 295 س 2 . 11 - به كار بردن فعل مفرد براى كلمهء « مردم » مانند مقام بمعنى جايگاهى بود كه مردم درو بپاى ايستد و درنگ كند ص 273 س 17 امروزه فعل را جمع مىآورند « مردم آمدند » ولى در قديم مفرد آوردن معمول بود لبيبى گويد : كاروانى همى از رى بسوى دسكره شد * آب پيش آمد و مردم همه بر قنطره شد « 1 » 12 - به كار بردن « كه » با ياء مجهول به صورت « كى » و همچنين « بلكه » به صورت « بل كى » . در همهء موارد به صورت معمول تغيير داده شد فقط در حروف الفبا كه در سرفصل‌ها با ياء مجهول به صورت « حرف بى ، حرف تى و . . . آمده بود تغيير داده نشد . حروف الفبا در متون فارسى هم بدين صورت ديده مىشود ناصر خسرو گويد : مگر كه ياد ندارى كه چشم تو نشناخت * به خط خويش « الف » را مگر بجهد از « بى » « 2 »

--> ( 1 ) - گنج باز يافته ، گردآوردهء محمد دبير سياقى ، ص 16 ( 2 ) - ديوان ناصر خسرو ، ص 454